عیارِ سید جبار؛ برنجی که با «غیرت» قد کشید

قصه ما از دستان پینه‌بسته‌ی مردی شروع می‌شود که زبانِ زمین را بهتر از هر کسی می‌فهمید. «سید جبار» کشاورزی نبود که تنها به فصل برداشت فکر کند؛ او با شالیزار زندگی می‌کرد. قدیمی‌ها می‌گویند او دانه‌های برنج را مثل فرزندانش تر و خشک می‌کرد و همواره یک باور قلبی داشت:

امروز اگرچه جای خالی او در کناره‌های شالیزار حس می‌شود، اما عرق جبین و غیرت او در تک‌تک دانه‌هایی که برداشت می‌کنیم جاری است. ما، فرزندان سید جبار، نگهبانانِ امین یک «نام» و یک عهد نانوشته هستیم؛ عهدی که کیفیت و اصالت محصول را با هیچ قیمتی معامله نمی‌کند.